Weer terug in Luque

Het oriëntatieweekend zit er op.. Best jammer want het was echt ontzettend leuk. Ik sliep met Sabina, die ik al in Sao Paulo had ontmoet, op de kamer. Ik kan het echt heel goed met haar vinden :) Ze komt uit het Franse deel van Zwitserland en haar moeder komt uit Peru, dus ik kon zowel mn Spaans als mn Frans met haar oefenen. Dat was wel grappig want haar Engels was goed maar niet heel goed, dus met mij sprak ze een mix tussen Engels, Spaans, Frans en af en toe een woord Duits. Wat tot gevolg had dat iedereen dacht dat ik alle talen van de wereld sprak.. haha. Ik kan het best goed verstaan allemaal, maar iets terugzeggen? Dat is een stap te ver hoor.

Maar goed, Sabina was niet de enige met wie ik omging. De groep van CSP, Community Service Program, bestond uit 8 superaardige mensen. De andere 23 mensen zijn van het School Program en die hadden een heel ander programma overdag dan wij, maar we gingen wel allemaal met elkaar om. Jeldau, Sabina en ik waren de enigen die donderdagnacht al waren aangekomen. Een paar Duiters kwamen zelfs zaterdag pas, rond 12 uur. De meesten kwamen in de loop van vrijdagmiddag of vrijdagnacht.

Wat heb ik allemaal gedaan dit weekend..? Echt zo ontzettend veel, ik zal niet proberen alles te vertellen. Maar in het kort: heel veel gepraat (het was zo fijn om met situatie-genoten te praten, vooral in het Engels en Nederlands met Jeldau en 2 Vlamingen), gelachen, sessies gehad (een soort lessen waarin we heel erg veel informatie kregen over bv. de cultuur en het land). Deze sessies waren voor CSP en SP verschillend. SP had veel minder sessies dan wij.. Wij waren op zaterdag pas om half 10 klaar. De SP mensen lagen toen al uren in het zwembad. Verder zijn we zaterdag in 2 groepjes van 4 (plus begeleider) Asuncion ingegaan. Het kamp was namelijk aan de rand van Asuncion. Dit was echt super. De bus is daar zo anders.. haha. Ze hebben geen bushaltes, geen schedules en nauwelijks vaste routes. Je houdt gewoon een bus die het goede nummer heeft aan op een kruising, hoopt dat ie stopt, en koopt een kaartje. Dan ga je zitten en hoop je dat de chauffeur de goede route gaat rijden. Als je eruit moet, trek je aan een koord zodat er een bel afgaat (klingelbel). Dan stopt de bus bij de volgende kruising. Als het goed is, want soms verminderd ie alleen vaart. Dan moet je gewoon nog een keer bellen, want eraf springen is heel gevaarlijk. De kaartjes zijn allemaal dezelfde prijs, of je nou 5 uur blijft zitten of 5 seconden. Het geld is hier trouwens heel weinig waard. 7000 Guaraniés is ongeveer 1 euro. Een buskaartje kost 2200 Guaraniés.
Verder was er gister op het kamp een zogenaamde talentshow. Het kwam erop neer dat een paar mensen wat dingen lieten zien uit hun land. Een jongen en een meisje uit Thailand gingen in traditionele kleding een dans doen met heel ingewikkelde handbewegingen, supergaaf. Een Belgisch meisje met gemengd bloed ging Reggea dansen, een beetje zoals in de clips van Sean Paul. Een jongen uit Amerika zong 2 nummers van een band uit zijn staat, hij begeleidde zichzelf op de gitaar. Nou ja, en nog een aantal dingen. Aan het eind was het gewoon een feestje en stond iedereen te dansen.

Je kunt je denk ik wel voorstellen dat het niet heel moelijk, maar ook zeker niet makkelijk was om vanmiddag afscheid te nemen van al deze mensen, vooral niet van CSP´s. Maar goed, mijn Spaans gaat al vooruit en ik kan nu enigszins communiceren met mn gastouders en broertje. Ben heel trots op mezelf, haha.

Ik wil zo veel vertellen... Ik heb al zo veel meegemaakt sinds ik hier ben aangekomen! Donderdagnacht was ik verschrikkelijk moe en verstond ik nog niks van het Paraguayaanse Spaans. Vrijdagochtend was ik ook nog zo moe, ik had maar 4 uurtjes geslapen. Toen Mariana (vriendin van de familie, bij wie ik nu ook op internet zit) zo lief tegen me was kon ik niet meer stoppen met huilen. Ik kon echt niet bedenken waarom ik ookalweer naar Paraguay toe was gegaan. Ik had niet zozeer heimwee, maar ik zag gewoon even geen positieve dingen. En dat gebeurt niet vaak bij mij! Dit weekend was een enorme emotionale oplader. Ik kon communiceren met mensen, ik heb heel veel geleerd over Paraguay, de mensen en de cultuur, en we hadden ook een sessie over ´Fight, Flight or Adapt´, emotionele achtbanen en je persoonlijke doelen en hoe je die zou kunnen bereiken. Dit was voor mij de meest belangrijke sessie omdat ik eigenlijk was vergeten wat ik hier kwam doen, wat ik wilde bereiken. Nu weet ik weer een beetje wat ik wil: Spaans leren, ervaren hoe het is om in deze totaal andere cultuur te leven, werken met kinderen. Ik zal ongetwijfeld nieuwe dalen krijgen, maar ik heb nu weer de moed om hier energie in te stoppen, en het vertrouwen dat er genoeg leuke dingen zullen zijn.