Taalles, werk en zelfs een sociaal leven

Hee lieve mensen in Nederland!

Ik heb gehoord dat het best koud is bij jullie en vooral heel erg grijs en nat.. Ik hoop dat het met jullie allemaal heel erg goed gaat en dat jullie niet wegspoelen. Ik krijg hier altijd hele ongeruste blikken toegeworpen als ik vertel dat Nederland onder zeeniveau ligt en geen bergen heeft, haha. Maar een vriend van mijn gastvader hier kende de Deltawerken, echt zo grappig!

Jullie zijn natuurlijk heel benieuwd naar mn taallessen en mn werk.. Ik zal beginnen met de taallessen. Ik heb ze samen met Oddny (ijsland) en Claire (USA), die ook in Luque wonen maar het schoolprogramma doen. Vooral Claire is superaardig en bovendien heeft zij al heel veel Spaans gehad in de US, dus dat zowel leuk als handig. Oddny leert niet snel en is heel stil. Stelt ook geen vragen. Ik maak me af en toe een beetje zorgen om haar, want ze kan nauwelijks Engels en géén Spaans. Maar goed. We krijgen les bij de lerares thuis. Zij is een ontzettend dikke vrouw (kan nauwelijks meer lopen) maar ze is echt zo ontzettend aardig. Morgen gaan we Sopa Paraguaya maken tijdens de les, we moeten allemaal wat ingrediënten meenemen. Dat is een heel traditioneel gerecht hier dus ik ben benieuwd! De taallessen helpen me best wel. Niet enorm, maar het helpt zeker. Ik heb van 8 tot 12 les, Oddny en Claire van 8 tot 10. Van 10 tot 12 zit ik dus alleen met Mirian en dat is eigenlijk voornamelijk gezellig. Lekker terreré drinken en kletsen. Ze kan geen Engels dus we praten alleen in het Spaans. Ik merk echt dat ik elke dag vooruit ga, hoewel ik het nog lang niet vloeiend spreek hoor. Mn lerares benadrukt nu al 2 dagen hoe intelligent ik ben, hoe snel ik leer, hoe goed mn uitspraak is en dat ik zulk leuk gezelschap ben. Hoezo ego-boost werkend, haha.

Up next: trabajo. De guardería waar ik werk, day care centre, is behoorlijk groot en best mooi. De spullen echter zijn allemaal oud, vies en vaak stuk. De mensen hier zullen er wel aan gewend zijn, maar ik weet hoe een barbie eruit hoort te zien. En dat is met mooie glimmende kleertjes, gekamd haar en met alle ledematen eraan. Mijn collega´s zijn best aardig maar ze kunnen geen woord Engels en ik natuurlijk nog niet zo goed Spaans, dus ik heb niet heel veel contact met ze. Maar ik doe mn best om toch af en toe wat tegen ze te zeggen en zij vragen af en toe wat, dus goede bedoelingen van beide kanten. Er zijn op het moment nog 2 andere voluntario´s, maar dat zijn jonge meiden en zij moeten volgende week naar school. Hoewel dat alleen ´s ochtends is. Ik weet niet of ik dat al had verteld, maar kinderen gaan hier pas vanaf hun 6e of 7e naar school, tot hun 17e. Ze hebben dan ongeveer 4 uurtjes per dag les. Heel weinig dus. En ze hebben ook nog 3 maanden zomervakantie. Onderwijs is hier echt van heel slechte kwaliteit, tenzij je genoeg geld hebt voor een ´private school´. De leeftijden van de kinderen in de Guardería variëren van een paar maanden oud tot 6 jaar. Ik ga op het moment vooral om met de kinderen tot ongeveer 3 jaar, want die praten niet zo veel. haha. Maar ik ben daar een behoorlijke attractie en elk kind wil aan me hangen en met me spelen en ga zo maar door. Ik probeer vooral aandacht te geven aan de kinderen die in hun eentje zitten en verlegen of stil zijn. Dat is echt heel dankbaar werk, ik heb nu 3 echte ´vriendjes´. Zij zijn heel stil en verlegen, maar ze zijn naar mij toe al een stuk opener. Daar word ik echt heel blij van. 2 jaar geleden had ik dit werk trouwens nog niet kunnen doen. Ik heb de laatste 2 jaar een stuk meer geduld gekregen en dat heb ik nu heel erg nodig, en niet alleen in mn werk. Maar goed, ik loop er nog steeds niet van over en dat is dus af en toe wel moeilijk. Net als het gebrek aan privacy. Ik deel mn kamer trouwens toch niet met Shirley, dat zal ik wel verkeerd begrepen hebben. Ze slaapt met Ivan en Edu op de kamer. Maar in mijn kamer staat de computer, wat betekent dat iedereen mn kamer gewoon in en uit loopt. Het is immers niet alleen een slaapkamer, het ook voor gemeenschappelijk gebruik. Maar als ik zeg dat ik wil slapen staat iedereen wel op, dus ze houden wel rekening met me. Ze vinden het alleen heel raar als je even alleen wilt zijn, of even niet wilt praten. Dan denken ze meteen dat je ongelukkig bent. Soms is dat best frustrerend, maar ik vind het ook wel lief eigenlijk. Ik heb liever dat ze overbezorgd zijn, dan dat het ze niks kan schelen.

Het derde onderwerp is mijn sociale leven. Aan de ene kant is het best moeilijk om vrienden te maken omdat ik de taal niet goed spreek en omdat ik geen leeftijdsgenoten heb op mn werk, maar aan de andere kant is het heel makkelijk. Ik val heel erg op (blond, blank) en de meesten van Ivan´s vrienden zijn heel geïnteresseerd. Niet alleen in mij bedoel ik dan, ook in Nederland. haha. Vanavond kwam Fernando me ophalen en hebben we een uur rondgeslenterd en gekletst in een mengelmoes van Spaans en Engels. Was echt leuk. Het is fijn om het gevoel te hebben dat je een vriend hebt. Verder kan ik het supergoed vinden met Ivan en ook wel met Shirley, maar die is wat minder in mij geïnteresseerd dan Ivan. Met Viviane (vriendin Shirley) kan ik het ook heel goed vinden. En er is nu een neef van de familie, David, bij ons aan het logeren. Hij is ook echt superaardig, maar hij woont in niet in Luque. Het is ongeveer 30 minuten rijden met de auto. Verder, qua mijn sociale leven: ik heb morgen (zaterdag) 2 feestjes, haha. De ene is van Shirley, die morgen jarig is. Ze wordt 21. De andere is van AFS. Alle AFS´ers in Luque komen. Waarschijnlijk is het wel mogelijk dat ik eerst naar AFS ga, en dan naar Shirley. Leuk :) Oh, en 3 straten verderop woont Zac, een ontzettende Amerikaanse jongen van 18 die het schoolprogramma doet. Hij is hier al 7 maanden en is het behoorlijk zat, hij is niet bepaald enthousiast over Paraguay, Paraguayanen en AFS. Toen ik hem ontmoette: ´So you just got here, huh?´. Ik moest zo lachen om zijn ontzettende Amerikaansheid. Desondanks, en hoewel hij hier eigenlijk het liefst zo snel mogelijk weg wil, kan ik het wel goed met em vinden. Zondag trouwens ga ik waarschijnlijk shoppen in Asunción met Shirley, haar vriend, en Ivan.

Ik wil eigenlijk nog veel meer vertellen maar ik denk dat het dan een beetje te veel wordt.. En bovendien wil ik gaan slapen, morgen weer vroeg taalles! Een klein dingetje nog: vrijwel iedereen, inclusief kindjes van een jaar oud, dragen hier Havaiana slippers. Ik heb afgelopen weekend mijn paar gekocht, in hardblauw. Is een soort eerste levensbehoefte hier. Oh, en mochten jullie nieuwsgierig zijn naar lekker Paraguayaans eten en iets willen uitproberen in Nederland: zoek naar een recept voor Chipa, dat is een soort brood met de vorm van een Bagel. Het wordt gegeten als snack en is echt ontzettend lekker.
Nou ja, nu stop ik echt anders typ ik de hele nacht door. Heel veel liefs van mij :D