Mijn ´normale´ leven in Paraguay

Het is al weer een paar dagen geleden sinds mn laatste bericht en in de tussentijd is natuurlijk weer heel veel gebeurd. Om te beginnen heb ik dus zaterdagavond twee feestjes gehad. Eerst van AFS, daarna de verjaardag van mn zus Shirley. Het AFS feest was heel erg leuk. Iedere AFS´er in Luque was er, zowel mensen van CSP als SP, en ook Paraguayanen die voor AFS werken. Het was echt leuk om iedereen te ontmoeten. Er zijn ongeveer 10 mensen in Luque geplaatst op het moment. Een beetje jammer alleen, was dat vrijwel iedereen al om kwart voor 11 weg ging omdat ze uitgingen. En dat kon ik natuurlijk niet vanwege Shirley, ik werd om 12 uur opgehaald. Dus toen ben ik maar een beetje gaan dansen en kletsen met de overgebleven mensen, dat waren voornamelijk Paraguayaanse vrijwilligers. Was eigenlijk ook wel leuk. Ze dansen hier trouwens heel anders dan bij ons in Nederland. Het zijn veel meer kleine pasjes die ze doen en het is bij vlagen heel erg ´dirty´. Heel leuk dus, haha. Maar wel heel anders en ik zal de pasjes nog wel even moeten oefenen voordat ik ze goed kan. Op het feestje van Shirley werd niet gedanst, dat was wel jammer. Het was eigenlijk voornamelijk in de tuin rond de tafel zitten, kletsen en bier drinken. Best leuk, maar ik miste natuurlijk heel veel vanwege het Spaans. Maar het was wel leuk, ik werd door Shirley echt geïntroduceerd als haar hermana (zus). Ik lag om half 5 in bed ofzo. Heb trouwens ook zaterdagnacht even mn jongleer skills geshowed. Dat vond iedereen heel indrukwekkend en ze gingen onmiddellijk foto´s en filmpjes maken, maffe mensen zijn het hier toch. :)

Zondag zouden we eigenlijk gaan shoppen maar dat ging niet door. Waarom weet ik eigenlijk niet, was een beetje vaag. Zoals wel meer vaag is hier. Mensen die leven volgens het motto ´afspraak is afspraak´, ik heb een goede tip voor jullie: ga nóóít naar Paraguay! Je moet heel erg uitgesproken zijn wil een afspraak echt vaststaan, en ik heb al eerder verteld over het begrip ´tijd´: Un ratito y después nos vamos (een klein momentje en dan gaan we) kan zo een half uur duren. Het is dus heel belangrijk hier om veel geduld te hebben en om niet te afhankelijk te zijn van de mensen om je heen. Daarom ben ik blij dat ik nu wat mensen van AFS leer kennen. Zack woont in ieder geval om de hoek, letterlijk, dus daar ben ik gisteravond even mee de stad in geweest. Hij heeft me een beetje dingen laten zien en heeft me wat nuttige tips gegeven. Hij is trouwens best enthousiast over Paraguay, hij had die eerste keer dat ik em zag gewoon een slechte dag. Daar heeft ie volgens mij al 6 keer z´n excuses voor aangeboden, haha.

Taalles is nog steeds heel erg leuk. Het is erg gezellig, vooral met Claire en Mirian (de lerares). Oddny zegt nog steeds niet veel. Ik ga echt vooruit met mn Spaans! Natuurlijk, ik vraag me elke dag af waarom er in godsnaam zo ontzettend veel woorden zijn (en zoveel synonimen. Kom op zeg, één woord voor ´beginnen´ is toch wel genoeg? Hoezo 5 verschillende?!), maar ik leer langzamerhand steeds meer woorden en de belangrijkste voor een simpel gesprekje heb ik nu wel onder de knie. Jeej! Ook erg bemoedigend zijn de vele complimentjes die ik krijg voor het snelle leren van de taal. De mensen hier zijn echt heel hartelijk. De een wat meer dan de ander, de een met andere motieven dan de ander (geïnteresseerde jongens genoeg hier), maar over het algemeen zijn de Paraguayanen heel vriendelijk en gastvrij. Daar kunnen Nederlanders nog heel veel van leren!

Op mn werk is het af en toe leuk, maar af en toe ook heel erg saai. Daar heb ik het zaterdag even met Marlene over gehad en ze was toen heel erg geïnteresseerd in mijn grote hobby dansen. En vanochtend was het een grote verrassing toen Marian tijdens de Spaanse les werd gebeld door Marlene, die met het volgende nieuws kwam: als mn Spaanse lessen voorbij zijn, kan ik waarschijnlijk ´s ochtends werken in de Guardería, en ´s middags dansles geven aan kinderen. Zo leuk! Ik ga dan waarschijnlijk iets van streetdance geven, of hiphop. Dat lukt me wel denk ik. De mensen dansen hier zo anders, en het zijn kinderen, geen mensen van mijn leeftijd. Begin maart heb ik als het goed is een gesprek met de leidster van de dansschool. Ik weet er nog niet heel veel van, moet zelf nog even met Marlene praten. Maar het klinkt heel leuk vind ik! Want eerlijk gezegd zie ik het niet zo zitten om een half jaar lang full time in de Guardería te werken.. Dat kan ook best leuk zijn hoor, maar ook behoorlijk saai. Dit lijkt me dan toch een stuk afwisselender :)

Pff, wat ben ik toch weer enorme verhalen aan het typen. En ik heb alsnog het gevoel dat ik jullie nog bijna niks heb verteld!

Nu maar even hoe het nou eigenlijk met me gaat ;) Over het algemeen gaat het goed. Ik heb een beetje mn ups & downs, maar vandaag had ik helemaal geen downs (bedenk ik me nu). Dat komt waarschijnlijk doordat ik vandaag voor het eerst in mn eentje naar mn taalles en werk ben gelopen, en alleen heb ontbeten enzo. Dat vind ik wel lekker, het maakt me een stuk zelfstandiger en minder afhankelijk. Ik begin me ook steeds meer op mn gemak te voelen hier, en krijg ook meer het gevoel dat mn kamer van mij is, en het huis ook een beetje. Omdat iedereen hier zo ontzettend relaxed is met de tijd is het fijn als je niet compleet afhankelijk bent van anderen die de weg wél weten. Meestal vind ik het niet zo´n probleem, maar soms wil ik ook nú weggaan als ik vraag of we kunnen gaan. En dan wil ik niet een ´ratito´ wachten dat in mijn belevingswereld een ´grande rato´ is. Ik was dan ook voor het eerst sinds 3 dagen weer op tijd bij Mirian, haha. De taal is mn grootste obstakel, en dat zal ook nog wel even zo blijven denk ik. Maar goed, sneller dan snel gaat het gewoon niet. Als ik maar het gevoel blijf hebben dat ik elke dag Spaans praat en elke dag iets nieuws leer, vind ik het goed. Wat ik af en toe mis zijn gewoon gesprekken, in het Nederlands, met iemand die ik heel goed ken en die mij ook heel goed kent. Iemand om dingen mee te delen. Ik heb het gevoel dat ik hier al heel lang ben omdat ik zoveel meemaak en omdat zo veel dingen nieuw zijn. Ik moet er af en toe echt even expliciet bij stil staan dat ik hier nog niet eens twee weken ben. Oh my god!

Ik ga nu maar weer stoppen. Heb natuurlijk nog lang niet alles verteld maar dat is kennelijk gewoon onmogelijk, haha. Ik denk wel dat ik jullie een redelijke indruk geef van mijn leven hier. Als je vragen hebt, pregunta!
Nog even een klein Paraguayaans dingetje: heel veel meiden en vrouwen hebben hier behoorlijk lang haar, maar dragen dat overdag altijd opgestoken vanwege hun werk en natuurlijk vanwege de warmte. ´s Avonds echter dragen ze het plotseling los waardoor je ze soms nauwelijks herkent! Dat had ik bij een collega vanmiddag. Haar haarelastiek was kapot gegaan waardoor ze plotseling met enorm lang, mooi, golvend donker haar rondliep. Ik herkende dr op het eerste gezicht niet eens! Heel grappig.

Anyway.. Ik ga zo maar even douchen en dan naar bed denk ik. Ben heel moe. Oh god, en nu schiet me nog iets te binnen wat ik echt nog even móet vertellen: ik was vanavond even met Shirley de stad in, begint het plotseling keihard te regenen! Een soort moeson was het, verschrikkelijk. De wegen werden echt kleine riviertjes. En tot overmaat van ramp waren we op de motor en niet met de auto of gewoon lopend! We hebben dus eerst 20 minuten gewacht tot het ergste voorbij was, en toen zijn we (alsnog in de regen) gillend en lachend naar huis gereden, dwars door de ´rivieren´ heen. De eerste keer hier dat ik het echt koud had ;)

Heel veel liefs van Anne.