Ocupada, si.. pero tranquila no más!

Als ik dénk aan afgelopen weekend word ik al blij! Vrijdagochtend begon het Adjustment Camp, Zaterdag om 12 uur was het afgelopen. Het was zo leuk, ik vond het echt heel moeilijk om weg te moeten gaan en weer afscheid van iedereen te moeten nemen. De anderen zijn niet zozeer allemaal types voor hartsvriendinnen of boezemvrienden, maar we zijn gewoon heel erg verbonden door deze hele AFS ervaring. Alleen zij zitten in min of meer dezelfde positie als ik. David bijvoorbeeld is ook een AFS vrijwilliger, maar hij is hier al 7 maanden. Dit maakt het gevoel van verbondenheid toch anders.




Vrijdagochtend werden we om 8 uur verwacht op het AFS kantoor in Asunción. Voor mij was het nog een heel gedoe om daar te komen, want mijn familie wilde niet dat ik met de bus ging (ikzelf eigenlijk ook niet). ´s Ochtends vroeg is de bus namelijk stampvol en best gevaarlijk, vooral als je veel spullen bij je hebt. Maar goed, mijn mamá en papá konden me natuurlijk niet brengen vanwege hun werk. Een taxi was een mogelijkheid, maar kost best veel geld. Uiteindelijk waren Mariana en Facundo (buren) bereid om me te brengen. Wat ik superlief vind, want het was ongeveer de afstand Heiloo - Amsterdam. Toen de groep compleet was gingen we in een minibusje naar la Quinta, dezelfde plaats als waar het eerste kamp was. Vrijdag hebben we weer een aantal sessies gehad waarbij we dit keer voornamelijk met elkaar praatten over onze ervaringen. Dit vond ik heel fijn, het maakte weer een aantal dingen duidelijk en bovendien vond ik het leuk om te horen hoe de anderen deze ervaring tot nu toe beleven. ´s Avonds gingen we eten in een pizzeria (zie foto), was erg gezellig. Daarna nog lang buiten gezeten (hoewel het nu ontzettend koud wordt als de zon eenmaal weg is), ik ging om 3 uur slapen. En de volgende ochtend zaten we alweer om 8 uur aan het ontbijt..
Na nog een sessie over de natuur van Paraguay (op zich heel interessant maar zelfs de Paraguayaanse Angeles kon die vrouw niet verstaan) en eén over gezondheid was het tijd om afscheid te nemen.. Vier van ons wonen behoorlijk ver weg en moesten dus hun bus halen. Ik ben thuisgebracht door de familie van Tim. Zijn familie bestaat uit een ongetrouwde vrouw, haar beste vriendin en háár man. Superlieve mensen. ´s Avonds ging ik naar zijn huis toe want David gaf een soort feestje, en ik ging bij Tim logeren omdat ik niet Asunción woon. Tim woont in een enórm huis, echt niet normaal. Het heeft 6 badkamers, om maar wat te noemen. Ik heb daar nu een eigen kamer (´we wachten op je volgende bezoek´), mét airco en koelkast. haha. Het feestje bij David was ook gezellig en heel ´tranquilo´. Zitten, kletsen, eten, drinken. Er waren nog wat andere mensen van AFS en een paar Paraguayaanse vrienden van zijn zus.
Zondag om 13.00 uur kreeg ik een sms´je van Tim: ´Ontbijt?´ haha. In de namiddag brachten ze me weer thuis.
Thuis aangekomen kreeg ik even een behoorlijke dip: ik kwam van zo´n geweldig, gezellig weekend thuis bij een familie die me nauwelijks groet en geen enkel teken van interesse laten blijken. Dit ligt volgens mij niet aan mij, want zo gaan ze ook met elkaar om. Dit is heel anders dan wat ik merk van andere Paraguayanen: die zijn zo hartelijk, gastvrij en enthousiast altijd. Ik dacht dat ik hier niet zo mee zat, maar zondag raakte het me plotseling toch wel erg. Ik ben dus van plan om deze week naar mijn contactpersoon Marlene te gaan om hierover te praten. Ik denk niet dat ik van familie wil veranderen, maar ik wil wel dat er íets verandert. Iets meer enthousiasme en moeite van mijn gastgezin mag ik toch wel verwachten, vind ik. Ze geven me een thuis en eten, maar dat is het dan ook. Ze doen vrijwel nooit iets met of voor me en vragen ook vrijwel nooit iets aan me, niet eens zoiets simpels als ´Hoe was je dag?´ bijvoorbeeld. En als ik iets uit mezelf vertel, gaan ze er nauwelijks op in. Dit is echt níet een typisch Paraguayaanse familie en ik snap er niet veel van. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik wil. Gisteren was ik nog heel erg ´Ik ga met Marlene praten maar het is absoluut niet zo erg dat ik een andere familie wil´, nu ben ik het eigenlijk goed zat en zit ik toch aan de mogelijkheid van een andere familie te denken. Ach, laat ik niet te hard van stapel lopen. Eerst met Marlene praten, daarna zie ik wel weer verder.

Op la Guardería ging ik vandaag lesgeven over hoe het jaar is opgebouwd: maanden, seizoenen. Ik kreeg alleen vrijwel niks uit die kinderen, ze wíllen gewoon niet. Op een gegeven moment was voor mij dus de grens bereikt, werd ik kwaad en heb ik ze weggestuurd. Volgens mij waren ze daar wel van onder de indruk, hoewel ik niet verwacht dat het iets zal veranderen. Ik geef het nog steeds niet op hoor, ben nu van plan een jaarkalender met ze te maken. Heel groot, een A1 papiervel voor elke maand. Ik wil op deze kalender alle belangrijke feestdagen zetten, en de seizoenen enzo. Op zo´n manier zijn de kinderen lekker aan het tekenen en knutselen, maar leren ze toch iets. Hoop ik ;) Verder ga ik Engelse les geven aan 2 meiden van een jaar of 9. Ik vroeg of ze dat wilden (voor de andere dingen die ik doe zijn ze veel te oud) en ze reageerden mega enthousiast, dus dat was wel leuk. Daar ga ik woensdag mee beginnen. Verder heb ik nu een soort uniform gekregen, het bovenstuk dan. Ik heb namelijk niet zoveel comfortabele t-shirts en vandaag was ik in een hemdje met spaghettibandjes gegaan. Dit was alleen niet de bedoeling: te bloot. Dat had ik al een beetje verwacht, maar ik had niks anders dat schoon was. Ik heb toen dus gevraagd of ik niet iets van kleding mocht hebben van la Guardería. Dat is handig en sowieso was ik dat al van plan om te vragen, want dat vind ik leuk. Dan hoor ik er qua uiterlijk ook echt bij, haha, en bovendien kunnen mensen dan zien dat ik in la Guardería werk als ik de kinderen ga ophalen van school. Het is niet bepaald flatteus (hoe schrijf je dat?!): groot en niet getailleerd, maar dat vind ik juist wel fijn want ik kreeg al beduidend minder ´tss tss tss´ geluiden en ´hermosa rubia´ opmerkingen in de straat. Over het algemeen kan het me niet zo veel schelen, maar als ik aan het werk ben vind ik het echt verschrikkelijk irritant.

Ennn over mn andere werk: vandaag was mn eerste streetdance les! Ik was half misselijk van de zenuwen, maar het ging echt onwijs goed; vanaf de eerste minuut. Eindelijk kon ik lesgeven aan enthousiaste leerlingen! Ze hadden nog nooit streetdance les gehad, dus dat is voor mij wel lekker makkelijk. Vorig jaar was er wel een Amerikaans meisje dat hiphop les heeft gegeven, dus ze kennen wel een beetje de muziek. Ik heb ze eerste een beetje uitgelegd wat voor soort dans Streetdance is, en daarna heb ik ze wat passen en bewegingen geleerd. Was erg leuk. Ik wil elke keer gaan beginnen en afsluiten met wat Freestyle. Dit is nu nog wat lastig omdat ze de dans nog helemaal niet kennen, maar ik denk dat dat later wel beter wordt. Vandaag had ik trouwens de meest gevorderde groep, tot 17 jaar oud. Verder is er een groep voor 7-8 jarigen, en 2 groepen voor 8-12 jarigen.

Op de terugweg liep ik even een sieradenwinkel binnen. Maar een mooie sieradenwinkel, alles echt zilver enzo. Ik raakte toen in gesprek met de eigenares en dat was erg gezellig. Wéér een adres erbij waar ik altijd welkom ben, haha. ´Cuando quieres´


Dit is een foto van Ivan die met behulp van een patroon de muur aan het beschilderen is. Het patroon en de verf hadden we samen gekocht voor Semana Santa. Ik krijg veel vragen over hoe mensen het eieren beschilderen en verstoppen vonden: het beschilderen heb ik gedaan met de kinderen van de Guardería en zij vonden het erg leuk. Van verstoppen is niks gekomen, ik heb iedereen een ei mee naar huis gegeven :)

Tot slot nog even over Juan Pablo, met wie ik dus nog steeds een soort contact heb: vrijdag kreeg ik plotseling een paar sms´jes van em en probeerde hij me een paar keer te bellen. Ik had geen zin om op te nemen, want ik was met mijn AFS vrienden. Monica en Asucena vonden het ontzettend grappig dat de rollen dit weekend dus waren omgedraaid: hij wachtte op mij en wilde graag iets van me horen, in plaats van andersom. Hij zegt dat hij het verschrikkelijk druk heeft met zijn politieke bezigheden, in aanloop naar de verkiezingen, maar dat hij me heel erg mist en graag wil zien, blablabla. Ik heb hem zondagavond even aan de telefoon gesproken. Het kan me op zich niet zo heel veel meer schelen, maar mocht het toch nog wat worden zou ik dat toch ook wel heel leuk vinden. Dus ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren na 20 april, als de verkiezingen zijn geweest ;) haha.

Heel veel liefs van een nog steeds gelukkige Anne (Ana, Annie, Anita) in Paraguay!