Wat gaat de tijd toch snel!

Lieve mensen,

het is april! Ik heb nu nog precies 4 maanden over.. Grappig dat 4 maanden voor sommige dingen een onoverbrugbare periode lijkt, en voor andere dingen juist heel kort. In dit geval lijkt het heel kort. Ik weet dat het nooit meer dan 5,5 maanden is geweest, maar nu ik hier zo´n echt eigen leven heb lijken 4 maanden toch heel weinig. Laat ik daar maar gewoon niet te veel aan denken. Per slot van rekening zijn er genoeg leuke dingen als ik terugkom naar Nederland!

Afgelopen weekend was zo relaxed.. Echt heerlijk. Vrijdagavond had Zack me uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje van een AFS-vriend van hem in Asunción, en daarna zouden ze naar de disco gaan. Dat klonk heel leuk en op zich wilde ik wel gaan, maar ik had een aantal blaren op mn voeten (geen idee hoe dat kwam) dus dansen was niet zo´n goed idee. Bovendien was ik ontzettend moe, had een redelijk drukke week achter de rug (zie mijn vorige bericht). Dus ik ben niet gegaan en heb lekker met mn familie gekletst en later nog een tijd met Monica en haar familie. Op tijd naar bed gegaan. Zaterdag was ik echt uitgerust, dat voelde heel lekker. Ik heb eerst een tijd zitten werken, lessen voorbereiden. Daarna ben ik met Oddny naar een shopping mall in Asunción geweest om sportkleren voor mij te kopen. Ik moet natuurlijk wel kleding hebben om mijn danslessen in te gaan geven, haha. Dat was heel gezellig. ´s Avonds had het kleine zusje van Zack een verjaardagsfeestje. Daar ben ik naartoe gegaan toen de kinderen al weg waren. Zijn vriendin Ásdís (komt uit IJsland, hij kent haar via mij haha) was er ook. We hebben tot 3 uur ´s nachts buiten gezeten :) Toen zondag ben ik met Claire naar la plaza geweest, ijs gegeten. Later nog een beetje met mn familie en met Monica gekletst.
In de nacht van zondag op maandag ging het regenen. Maar zó hard, echt niet normaal. Plus onweer. Ik heb vanaf 4 uur ´s ochtends wakker gelegen. Gelukkig betekent zulke harde regen dat je niet naar school of werk hoeft, dus ik kon rustig aan doen. Ons dak is trouwens niet zo goed waterdicht, dus we hadden overal kleine plassen water liggen. ´s Middags werd het droog en toen ben ik naar Cascanueces (de dansschool) gegaan om te oefenen. Ging goed. Daarna nog even bij Oddny langsgeweest. De buschauffeur nam een andere route dan normaal (dat krijg je als de bussen nauwelijks regels hebben) dus ik was bijna verdwaald, maar uiteindelijk toch goed terecht gekomen :)

Dit is een foto van de regen, genomen vanuit onze keuken. Let ook even op de weg/sloot, haha



Gisteren, dinsdag, ben ik samen met Claire naar Asunción gegaan om een pakketje op te halen! Brieven gaan gewoon naar Luque, maar pakketten moet je komen afhalen in Asunción. Ik vond het echt geweldig om iets te ontvangen uit Nederland. Het was afkomstig van Jan Willem; een boekje met allemaal Hollandse recepten (in het Engels), mét foto´s! Ben er echt blij mee. Een aantal dingen kan ik hier natuurlijk niet maken (zuurkool, boerenkool e.d.) maar andere dingen ga ik zeker proberen :) Toen we op weg waren naar Asunción begon het weer te regenen, en weer was het abnormaal hard. Gelukkig dus dat we in de bus zaten, want we hadden helemaal geen jas of paraplu of wat dan ook bij ons. We hoopten maar dat het nog heel ver zou zijn tot het postkantoor, en dat was ook zo haha. Tegen de tijd dat we moesten uitstappen miezerde het nog een beetje, maar geen stortregens meer. Op de terugweg hebben we onze pakketten laten zien aan Zack, Ásdís en nog wat anderen die we ontmoetten in een winkelcentrum.
Gisteren had ik eigenlijk geen moment rust: werk, Asunción, familie, Monica. Vandaag was ik dan ook heel erg moe en ik heb eigenlijk niks anders gedaan dan werk, een stuk over mijn Paraguay avontuur geschreven voor de schoolkrant (oh wat ben ik toch trouw), en samen met Ivan het huis schoongemaakt. Maar goed, een keer een dagje niks doen is ook wel lekker. En bovendien geeft dat me juist het gevoel dat ik hier echt woon. Als je ergens tijdelijk bent wil je de hele tijd bezig zijn om zo veel mogelijk dingen te doen in de weinige tijd die je hebt. Dit gevoel heb ik hier ook af en toe wel, maar een stuk minder. Ik ben nu wel behoorlijk geïntegreerd hier geloof ik, haha. Natuurlijk, ik zal nooit een Paraguayaanse worden, maar op het moment voelt het gewoon heel goed. Het voelt nu ook echt als thuis.
Ik heb dit weekend bewust wat meer tijd doorgebracht met mijn familie. Doordat we 2 huizen hebben en mijn gezin niet heel ´close´ is, is het heel makkelijk om langs elkaar heen te gaan leven. Dit geeft heel veel vrijheid, maar het is niet zoals ik het wil. Vrijdag heeft Shirley me meegenomen naar la plaza om samen wat te gaan eten. Dat voelde echt goed, het was de eerste keer dat we samen wat gingen doen (als een soort zussenuitje). Ik hoef niet elke dag dingen te ondernemen met mn broer of zus, maar ik wil ook niet een soort vreemde zijn die in hun huis woont. Afgelopen week was ik heel weinig thuis geweest, maar daar ga ik vanaf nu beter op letten. Dit weekend is dat in ieder geval heel goed gelukt.

Werk: het is een groot deel van mijn leven hier en het blijft maar veranderen, dus ik heb er weer behoorlijk wat over te vertellen. Om te beginnen heb ik besloten dat ik ga stoppen met de gymlessen. De kinderen zijn gewoon te jong en een vak als gym bestaat hier niet voor kinderen onder de 12 jaar. Ze snappen dus het hele idee niet, en dat maakt het voor mij gewoon onmogelijk. Ik wil het nu gaan houden bij een knutsel-/tekenuurtje elke dag, en af en toe een les. Die lessen kan ik dan invullen met verschillende dingen: tellen, het alfabet, verschillende fruitsoorten.. ik heb best veel ideeën.
Dinsdag heb ik een tijd gepraat met la directora. Ik wilde namelijk vragen of ik de dinsdag voortaan als vrije dag kan hebben. Ze was er niet echt blij mee (gelukkig maar), maar ze maakte er ook geen probleem van. Ik heb wel gezegd dat als ze me ooit nodig hebben op dinsdag, of een keer op zaterdag of ´s middags een keer, ze dat vooral moeten vragen. Ik schrok enigszins van haar reactie want die was zo schattig! Ze pakte mijn hand, gaf een handkus, kreeg tranen in haar ogen en zei ´Que felicidad, este es amor´ = ´Wat een geluk, dit is liefde´. Haha, wat zeg je op zoiets?!
Vandaag heb ik trouwens geholpen met het eten klaarmaken, want onze ´kokkin´ had hulp nodig. We hebben borí-borí gemaakt. Dit is een typisch Paraguayaans recept: van een mengsel van een soort bloem, kaas, melk en ei maak je kleine balletjes. Dit gaat eerst een tijdje in de oven en vervolgens mix je het door een waterige saus van tomaat en nog wat groenten (voor de mensen die op mn afscheidsfeestje waren: dat gerecht was dus níet Borí-Borí, dat waren albóndigas: gehaktballetjes). Ik vind het niet erg lekker, maar het was wel leuk om te helpen in de keuken. Nou ja, keuken.. er is een keuken binnen, maar die wordt nauwelijks gebruikt omdat hij niet groot genoeg is. Er moeten eten gemaakt worden voor zo´n 60 personen. Buiten wordt dus het eten meestal klaargemaakt (het is open maar heeft wel een dak). Het ´fornuis´ en de oven worden warm gemaakt met vuur gewoon van takken; heel grappig om te zien als je de luxe Nederlandse keukens bent gewent.
Verder begint me nu toch wel op te vallen hoe arm de meeste kinderen in de Guardería zijn. Omdat de Guardería zo mooi is sta je er nauwelijks bij stil, maar als je goed kijkt merk je dat de kleren van de kinderen toch wel erg oud, vuil en vaak stuk zijn. Ook zijn hun tassen vaak oud en half kapot en zijn de haarelastiekjes van de meisjes nauwelijks meer bruikbaar. Het is dan ook een ontzettend contrast om thuis te komen en Shirley met haar oppaskindje Nico te zien. Nico is anderhalf jaar oud en best schattig, maar ook zo verschrikkelijk verwend! Hij is een beetje mollig en heeft elke 20 seconden aandacht nodig. Het blijft natuurlijk een kind en dus onschuldig en lief, maar als ik net uit mn werk kom is het soms wel even moeilijk om tegen hem net zo lief te zijn als tegen de kinderen in de Guardería. Gewoon omdat ik weet dat hij een verwend jongetje gaat worden en dat zij waarschijnlijk vanaf hun 15e zullen moeten werken om te kunnen eten. De moeder van de vier kinderen die ik elke dag van school haal komt bij ons lunchen en kleding wassen omdat ze geen geld en geen wasruimte in haar huis heeft. Heel weinig mensen hebben hier trouwens een wasmachine, het gaat meestal nog met de hand. Een wasbord, stuk zeep en boenen maar.

Ik zou deze week beginnen in Cascanueces, de dansschool, maar ik heb gezegd dat ik komende maandag wil beginnen. Vrijdag en zaterdag heb ik namelijk ´Adjustment Camp´ met de andere vrijwilligers van AFS, en kan ik geen les geven. Ik vond het niet zo prettig dat er dan zo´n gat zou vallen, ik wil een ritme krijgen. Dus maandag wordt mijn eerste les, zo spannend! Ik vind het ook best eng eigenlijk, maar ik ga het gewoon dóen!

Dit is een foto van Shirley in onze woonkamer. Ze was naar de kapper geweest: haar extensions zijn er uit dus het valt nu net over haar schouders. Ook heeft ze nu een pony en het is een soort blond geverfd. Een hele metamorfose dus, maar ik vind het echt mooi!



En nu moet ik jullie nog even bijpraten over Juan Pablo. Vorige week maandag was hij dus hier geweest en dat was echt heel leuk, gezellig, blablabla, alsof hij mijn vriendje was. Vervolgens hoorde ik een hele tijd niks van hem. Ik was best teleurgesteld maar werd heel erg opgepept door mijn vriendinnen en Shirley. Asucena, de zus van Monica, is een aantal keer ontzettend belazerd door haar ex-vriendjes en Shirley heeft nog steeds liefdesverdriet van Gustavo. Vergeleken met hen was mijn ´probleem´ dus helemaal niks, haha. Ik was er dus eigenlijk helemaal overheen, krijg ik plotseling een sms´je: ´Het spijt me zo, ik had meer contact met je willen hebben maar ik had veel problemen´. Mwah.. Ik was niet erg onder de indruk maar zei dat ik hem de volgende dag wel wilde ontmoeten als ik toch in Asunción was voor mn post. Daar was hij helemaal gelukkig mee en beloofde naar me toe te komen. Maar toen het eenmaal zo ver was en ik hem een berichtje stuurde: ´Ik ben nu in het winkelcentrum, je kunt nu naar me toe komen als je wilt´ hoorde ik wederom niks. En nu ben ik dus gewoon kwaad. Ik heb echt geen zin in een jongen die alleen wat van zich laat horen als het hem goed uitkomt. Zoals Monica al zei, als hij het écht belangrijk vond dan had hij me gebeld en verteld wat er aan de hand was. Ik verdien een beter iemand, vond ze. haha. Dus ik ben weer helemaal vrij voor alle Paraguayaanse jongens (maak ik jullie al ongerust? hehe) :p

Ik denk.. dat ik nu wel weer even genoeg heb getypt. Nou ja, nog één dingetje dan, omdat ik net werd geprikt/gebeten: ik weet niet wat de mieren hier doen, maar het doet pijn ;)
Heel veel liefs van Anne.