Ik heb het koud!

Nou ja.. vandaag is het eigenlijk wel weer redelijk warm. Nog wel erg bewolkt. Maar maandag, dinsdag en woensdag was het echt KOUD! Echt herfst. De kou kwam eigenlijk voornamelijk doordat het in huis precies zo koud was als buiten. De ramen sluiten voor geen meter en niks is geïsoleerd. In mijn kamer is bijvoorbeeld een deur naar de achtertuin. Die weliswaar nooit wordt gebruikt, maar in die deur zitten een aantal kleine gaatjes en het tocht dus enorm. Dit was trouwens een foto van het huis waar ik, Shirley, Edu en Ivan in slapen. Ik heb de foto genomen toen het nog zo´n 38 graden was en het zonnetje nog lekker scheen ;)

Het is alweer een hele tijd geleden sinds mijn laatste bericht, dus het wordt hoog tijd dat ik jullie bijpraat.
Ik zal beginnen met mijn gastgezin, want dat is toch wel het belangrijkste. De vorige keer had ik verteld dat het me plotseling erg raakte dat er nooit belangstelling in me werd getoond. In Nederland ben ik gewend aan een heel hartelijk, in elkaar geïnteresseerd gezin/familie. Hier in Paraguay was echter het tegenovergestelde aan de hand. Ik had mezelf enigszins wijsgemaakt dat ik dit wel prima vond, want dit betekent natuurlijk ook heel veel vrijheid. Maar toen ik thuiskwam van zo ongeveer mijn leukste weekend tot nu toe, trof het me toch dat niemand vroeg hoe ik het had gehad. Sterker nog: ik werd nauwelijks gegroet. Maar goed, dit wisten jullie allemaal al volgens mij. Dinsdag was ik ´s middags samen met Claire bij Oddny, en toen heb ik hun verteld over mijn probleem. Ze reageerden zo lief dat ik in snikken uitbarstte. Aansluitend ben ik dus meteen naar Marlene gegaan. Bij haar ook weer zitten huilen (dat krijg je als mensen zo schattig reageren), maar het was echt een goed gesprek. Zij heeft daarna mn ´mamá´ gebeld en ik heb om te beginnen met Ivan gepraat. Dit begon erg lastig. Zijn reactie was namelijk ´Ja ik vind het ook niet leuk hoe mijn familie met elkaar omgaat, maar we kunnen niet veranderen want zo is het nou eenmaal. Dit zijn we gewend´. Toen werd ik dus redelijk wanhopig en heb ik gezegd ´Ivan, ik geloof niet dat je het helemaal begrijpt. Als er niks gaat veranderen binnen dit gezin, ga ík van familie veranderen!´. Daar was hij wel van onder de indruk, en het gesprek nam een goede wending: ik heb wat concrete dingen genoemd die ik anders wilde: ik wil gegroet worden, ik wil dat er af en toe aan me gevraagd wordt hoe het met me gaat of hoe mn dag/werk was, ik wil af en toe wat doen met Ivan en Shirley. Nou, dat leek hem wel haalbaar. Edu is te jong om echt wat mee te doen en mn ouders zijn altijd aan het werk, maar met Ivan en Shir wil ik toch wel meer een band opbouwen dan ik heb gedaan in de eerste weken.
En het gaat al een stuk beter. Ik merkte woensdag al verschil, en nu nog steeds. Concrete voorbeelden: vrijdagavond, na mn werk en na Shirley´s studie, ben ik met haar wat gaan eten en drinken aan la plaza. Ik had ook Kristine, Amanda en Ale uitgenodigd. Tot een uur of 12, want ik moet werken op zaterdagochtend. Mamá haalde mij op in de auto en toen heb ik haar gevraagd of Marlene haar had gebeld en of ze mijn probleem begreep. Ja dus, en ze vond het heel goed dat ik erover had gepraat. Vrijwel voor het eerst was ze echt even moederlijk. Edu groet me nu (geloof het of niet, maar dit is echt een hele vooruitgang) en zegt af en toe uit zichzelf iets (wauw!). Zondag en dinsdag heb ik samen met Ivan en twee vrienden van hem een film gehuurd en thuis gekeken. Dit is op zich niet heel boeiend, maar het geeft wel een huiselijk gevoel :)
En tot zo ver over het familiedrama, dat nu opgelost lijkt te zijn!

Wat heb ik allemaal uitgespookt, de afgelopen tijd? Veel, zoals wel vaker haha. Werk blijft een ´hot topic´: op de guardería was het de laatste tijd niet zo boeiend vanwege de kou. Dat betekent namelijk dat iedereen binnen zit, waar niet zo veel ruimte is, en ik dus geen les kan geven of wat dan ook. Ik heb een paar keer wat geholpen in de keuken, maar ben ook wat minder uurtjes per dag gegaan omdat ik me verveelde. Volgende week wil ik beginnen met een enorme jaarkalender maken. Dan leren de kinderen wat, maar zijn ze ook creatief bezig. Is mijn uitgangspunt althans, haha. Op de dansschool, Cascanueces, gaat het echt supergoed. De leerlingen zijn heel enthousiast en ik vind het heel leuk om les te geven aan ze. Ik verzin gewoon wat pasjes, bewegingen en oefeningen en leer die aan ze. Met de meest gevorderde groepen begin ik met 10 minuten Freestyle. Dit gaat nu nog wat lastig omdat ze nog niet veel van de dans weten, maar ik verwacht dat dit naar verloop van tijd wel beter zal gaan. Ik wil namelijk dat ze een eigen stijl ontwikkelen, niet dat ze míjn stijl overnemen.

Dinsdag is dus mijn vrije dag en dat is echt zooo lekker! Ik kan lekker nog even bijkomen van het weekend en bovendien is het fijn om doordeweeks een vrije dag te hebben, want op zondag gebeurt hier niks. Dat is echt een rustdag. Maar over zondag gesproken: komende zondag, 20 april, zijn hier de presidentsverkiezingen (elecciones presidentiales)! Hoogstwaarschijnlijk blijft de rode partij, Colorado, aan de macht. Dat betekent dit keer dat Paraguay een vrouwelijke president gaat krijgen :) Ik heb nog steeds niet een goed idee van de verschillende politieke partijen, want vrijwel niemand weet er iets van af. Dat is raar, want de meeste mensen gaan wél stemmen. Ze stemmen op de persoon waar hun familie op stemt of op degene met de mooiste reclame. Zaterdag ga ik waarschijnlijk naar Asunción met Angeles, een Paraguayaanse vrijwilliger van AFS. Dan ga ik haar denk ik wel vragen hoe het politieke stelsel hier nou werkt (behalve dat iedereen corrupt is).

Qua sociale dingen: ik ben weer gaan bowlen in Asunción. Dit keer met een grote groep. Eerst alleen met Claire en haar neef Andres, maar ik nodigde Tim uit, die nodigde Braden uit.. Claire nodigde Angeles uit, die nodigde.. enz. Uiteindelijk waren we met een groep van 10 :D Erg gezellig. Na het bowlen ben ik nog even wat gaan eten met David en Steffen, want ik had een sms´je van ze dat zij toevallig in het winkelcentrum naast de bowlingbaan waren. ´s Avonds is het gevaarlijk om met de bus te gaan en een taxi naar Luque kost veel geld, maar gelukkig kon ik meerijden met Teresa. Dat is de zus van Oddny en zij werkt tot 21.00 uur in een kledingwinkeltje in hetzelfde winkelcentrum.
De vrijdag ervoor was ik dus naar la plaza gegaan met Shir, Amanda, Kristine en haar ex-broer Ale, en de donderdag ervoor ben ik bij Kristine thuis langsgeweest. Zaterdagavond en zondagmiddag bij Monica en haar familie geweest, dinsdag bij Oddny. Oh en zondag zou ik met Shirley meegaan naar de kerk, maar dit ging niet door omdat het regende. In plaats daarvan zijn we naar een vriend van haar gegaan. In het begin waren de jongens irritant melig, maar later werd het wel gezellig.

En over jongens gesproken: Oddny, Belen en Claire hebben nu alledrie een vriendje en ik ´zit nog steeds zonder´. De moeder van Belen en Oddny wil dus alles doen om mij ook aan de man te helpen, haha. Ach, ik weet niet. Belen heeft wel een neef die in ieder geval erg fotogeniek is.. Dus daar word ik waarschijnlijk binnenkort aan voorgesteld. Maar ik heb ook twee aanbidders. De ene is de neef van Claire, Andres. Hij is een superlieve jongen maar hij is 17, een kop kleiner dan ik en gewoon te schattig voor mij. Voor mij is hij nu gewoon een goede vriend. De ander is een goede vriend van Shirley, Julio. Hij is wat opdringeriger dan Andres. Bij Andres heb ik echt het idee dat hij verliefd op me is, van Julio krijg ik meer het gevoel dat ik ´die mooie blonde Nederlandse zus van Shirley´ ben. De leukste jongen die ik tot nu toe heb ontmoet is nog steeds Juan Pablo, en daar heb ik nu al een week niks van gehoord. Veel kan het me niet schelen, maar ik ben toch wel een beetje benieuwd of ik plotseling iets hoor als de verkiezingen voorbij zijn (volgens hem heeft hij het nu namelijk te druk met zijn politieke bezigheden).

Nou, ik denk dat jullie wel weer zo´n beetje zijn bijgepraat. Bovendien zit ik al heel lang op de computer en wil Ivan er nu achter :)
Heel veel liefs van Anne.