Pasque

Semana Santa is voorbij, nu is het Pasque. Ook Pasque duurt een hele week, maar dat is hier niet echt belangrijk. Vanaf zondag zijn de winkels gewoon weer geopend. De week hiervoor, dat is waar het om gaat. En ik was dus in Atyra, bij mijn abuelo en abuela (opa en oma) van mijn vaders kant.

Dit weekje is heel anders gelopen dan ik had verwacht. Om te beginnen was ik de eerste 3 dagen ziek. Toen we dinsdagmiddag aankwamen na een busreis van 2 uur voelde ik me echt niet goed en ben dus gaan slapen. Toen ik probeerde 3 rijstkorrels naar binnen te werken tijdens het avondeten werd ik zo misselijk dat ik meteen weer ben gaan liggen. Die nacht heb ik 3x overgegeven, wat een ramp. Ik voelde me behoorlijk schuldig want ik deelde een kamer met 3 anderen.. Maar ik kon er ook niks aan doen natuurlijk. De volgende dag heb ik nauwelijks gegeten en vrijwel non stop geslapen. Het is hier normaal om meteen naar de dokter te gaan als je een beetje ziek bent. Mijn familie, ontzettend ongerust natuurlijk, stond er dan ook op dat ik zou gaan. Met mijn neef David, achterop de scooter. Na wat tegenstribbelen toch maar toegegeven. De dokter zei niet zo veel verrassends: het kan van alles zijn (het weer, de hoogte van de berg, de busreis, het eten, het water). Ik moest veel rust houden, veel drinken, elke 6 uur een paracetamol en proberen wat te ten (rijst bijvoorbeeld). Na een paar dagen moest het over zijn. Dit had ik zelf ook allemaal al bedacht, maar mijn familie was in ieder geval gerustgesteld. De dag daarna voelde ik me zo ongeveer weer goed, maar nog wel heel erg moe. We zijn ´s middags naar een zwembad geweest van vrienden van de familie, dat was wel heel lekker.

Vrijdag ben ik met een tante, haar 2 dochters, mijn 2 broers en nog 2 neven op een soort Atyra-tour geweest. Ze hebben me de kerk laten zien, het centrum van het stadje en de omgeving. De omgeving is heel mooi. Ontzettend groen overal en heel veel bergen / heuvels. Ik heb de kerk ook beklommen, maar dat was wel eng. Het was namelijk geen trap, maar een enorme ladder. Als je eronder staat denk je ´Dat lukt wel´, maar zo halverwege is het echt géén goed idee om naar beneden te kijken en te bedenken dat dat ding toch wel een beetje gammel is en veel beweegt.. En zoals altijd is afdalen nog erger dan beklimmen, haha. Naast de kerk was een enorme zonneklok, die nog werkte ook :) Hij kan ook sterrenbeelden en seizoenen aangeven, maar hoe dit werkt wisten we niet. De foto hiernaast is de groep van vrijdag tijdens het beklimmen van een heuvel. Dat gaat niet zo lekker op slippers.. Maar gelukkig had ik een neef en een broer om me te ondersteunen en was mijn tante net zo klunzig als ik, haha. Bovendien deed iedereen het af met de uitspraak ´Tsja, in Holanda zijn geen bergen.´

Zaterdag was er een mini-drama. We zouden namelijk eigenlijk vertrekken, vroeg in de ochtend. Dat vond ik wel lekker, want dan kon ik mijn werk voor maandag in alle rust voorbereiden en dan kon ik ook eindelijk mijn mobiel weer gebruiken (heel erg, ik weet het). Ik had het naar mn zin in Atyra maar ik had toch ook wel heimwee naar Luque en mn vriendinnen hier. Maar goed, toen bleek plotseling dat het plan was veranderd en dat Ivan en Edu een dag langer wilden blijven. Dit was de zoveelste keer dat er iets veranderd zonder dat er met mij overlegd wordt en als ik ergens niet tegen kan.. Ik heb dan het gevoel dat ik niet serieus genomen word, en dat maakt me niet alleen kwaad, het raakt me ook. Dus oké, na de lunch zouden we weggaan. Toen ik even binnen in een kamer zat kwam Ivan binnen om me om een ´gunst´ te vragen: een dag langer te blijven. Ik wilde dit niet, en toen begon hij plotseling te huilen! Oh my god! Wat bleek: hij was bang dat het heel lang (meer dan een jaar) zou duren voordat hij weer een keer tijd zou hebben om naar Atyra te gaan. School loopt hier namelijk van maandag t/m zaterdag, en vakanties zijn er vrijwel niet (behalve 3 maanden in de zomer). Ik begreep dit niet helemaal want mijn indruk van school hier is dat het geen enkel probleem is om te spijbelen, maar volgens Ivan gaat dat op zijn school anders. Het was kennelijk heel belangrijk voor hem, dus ik heb maar toegegeven. Wel gezegd wat me dwarszat, en daar heeft hij zijn excuses voor aangeboden. Achteraf voelde ik me een soort opgelucht, heel apart want vooraf had ik helemaal niet het gevoel dat ik iets kwijt moest.

Zondagochtend ben ik dus teruggegaan. Ivan bleef nog een dag langer (en spijbelde dus, hoezo vreemd), ik heb met Edu en David gereisd. Zondag bleek dat Monica (mijn buurmeisje van 19) me had geprobeerd te bellen omdat ze me misten, dat werd ik echt blij van! Verder heb ik zaterdag mn werk voorbereid voor maandag, want maandag begonnen de ´lessen´ op la Guardería.




Dit is een deel van de boerderij van mijn abuela y abuelo (oma en opa). De boerderij is enorm groot. Ze hebben van alles: bomen voor sinaasappels, pomelo´s, mandarijnen, bananen (2 soorten, groen en geel. De groene zijn echt zó lekker!). Verder zijn er talloze planten voor Mandioca (dat is de wortel van de plant) en porroto (een soort bonen), en een paar spons-planten. Dan de dieren.. Niet alleen hebben ze een hond, katten en een papegaai (gekortwiekt), ook hebben ze koeien, kalkoenen en enorm veel kippen. Een echte boerderij dus. Volgens hen is hun leven makkelijk dan in de stad, want zij hebben alles wat ze nodig hebben altijd in huis. Tsja.. Ik zou toch echt niet mn hele leven zo afgesloten kunnen leven, maar ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die hier juist heel gelukkig van worden.



Een foto van het verjaardagsfeestje vorige week. Op de foto, van links naar rechts: Monica, ik en Asucena met haar jarige dochtertje Luana.